Onze eerste blog is op onze trouwdag want vandaag zijn we 38 jaar getrouwd :-). Afgelopen zomer zijn we gevraagd door iemand van CAMA Zending of wij er zelf niet over na zouden willen denken om naar Spanje te verhuizen. Deze vraag zette bij ons een heel proces in gang. Een bijzonder proces ook. Toen ons antwoord hierop bevestigend was kwam daarna ook het realiseren wat dit zou inhouden. Ons vaderland verlaten en vestigen in een nieuw land, onze kinderen, kleinkinderen, ouders, familie en vrienden achterlaten. Gaan we ons huis verkopen of verhuren? Het gevoel van rouw van alles en iedereen die we achterlaten en tegelijk een vooruit zien omdat God ons vergezichten geeft van wat we mogen gaan doen. In de afgelopen maanden hebben we vooral veel opgeruimd en uitgezocht. Ons huis staat te koop en we zijn klaar om te gaan. Tegelijk ervaren we deze tijd als een wachtkamer. Een tussenfase waarin we voorbereiden om te gaan en tegelijk wachten op o.a. de verkoop van ons huis. Geen makkelijke periode om in de wachtkamer te zijn. Hierover las ik een heel mooi stukje in mijn dagboek van Derek Prince: hij waarschuwt in zijn onderwijs vaak dat het “kweken van Ismaëls” (gebaseerd op Genesis 16) staat voor het proberen te vervullen van Gods beloften door eigen menselijke inspanningen in plaats van Gods timing en methode af te wachten. Dit leidt tot geestelijke strijd, frustratie en langdurige problemen, vergelijkbaar met de historische spanningen tussen Ismaël en Isaak. Hij benadrukt dat geloof niet alleen gelooft in wat God belooft, maar ook in hoe en wanneer Hij het doet. Dit helpt mij enorm in ons eigen proces. Op Gods timing gaan we naar Spanje en intussen gebruiken we de tijd van voorbereiding heel goed en ervaren we die zelfs als bijzonder kostbaar.