In leeg huis, op een paar tuinstoelen na, blikken we terug op de afgelopen periode. Er is zoveel te vertellen dat het daarom in 2 stukken is geknipt 😊.

Tussen de verhuisdozen van afgelopen week was Ellen ook nog jarig en hadden we op de valreep ook nog een feestje van onze buurtjes die 50 jaar getrouwd waren en waar we nog even bij konden zijn. Daar werden we voor ons vertrek nog toegezongen door de gasten: Adio Amore Adio. Echt zo lief 😊.

Op zondag 14 juni hadden we een dag met onze kinderen en kleinkinderen en mijn ouders die nog steeds bij ons logeerden. Een heerlijke en kostbare dag die we met elkaar hadden in onze tuin.

 We zijn op 18 mei weer opa en oma geworden van ons 13^e kleinkind Jedidjah, wat een zegen en we zijn ook zo dankbaar dat we nog in NL zijn deze periode! Ook is onze oudste kleindochter Elena geslaagd voor haar HAVO diploma en ronden alle kleinkinderen deze periode af op school en sport en is het voor iedereen een intense periode.

In het geheel van het vertrek doet dit wel het meeste pijn, ook omdat de kleintjes zo snel groot worden en onze plek ook voor hen jarenlang een thuis-plek is geweest. Tegelijk dwars door alles heen is daar dankbaarheid. 15 jaar hebben we van deze plek genoten, het is ook echt een familieplek geweest, veel kostbare momenten door alle jaren met onze kinderen, kleinkinderen, ouders, familie en vrienden en we zijn zo intens gezegend. De plek waar we 15 jaar hebben mogen wonen, zo’n beetje de mooiste plek van Nederland, dat heeft ons altijd verwonderd.

Voor onszelf en voor zovelen is het een plek van genezing en herstel geweest. Het is altijd Gods plek geweest, Hij heeft ook de plek gebruikt en op elk terrein zien we Zijn zegen.

Laatst zongen we in onze gemeente een heel oud lied:

Gods weg is de beste, de beste altijd, Gods weg is de beste waarheen Hij jou ook leidt,

Gehoorzaam Zijn roepstem, neem je kruis op en volg Hem, Gods weg is de beste, de beste altijd.

Ja, en dan kan het oncomfortabel zijn soms. Deze waarheid staat en dan is het zo belangrijk om vooruit te kijken en focus te houden. In NL zijn we zo rijk gezegend met geestelijk onderwijs wat we overal kunnen volgen en een kerkelijke gemeente om de hoek. Velen zien Spanje als vakantieland maar door de jaren heen hebben we gezien hoe arm het daar geestelijk is en verlangen we ernaar om uit te delen van de liefde van Jezus want ook op het Iberisch schiereiland is dat hard nodig. We leven in een tijd waarin het erop aankomt en we willen de tijd die we krijgen graag goed gebruiken om uit te delen en te vertellen Wie Jezus is en mensen in dit proces bij de hand nemen zodat ze dieper mogen gaan wortelen in hun identiteit.

In dit proces van afronden in Vorden zijn er veel ‘laatste keer momenten’, laatste keer nog de hagen snoeien, laatste keer ons vaste rondje wandelen in het bos, laatste keer de gasten van de B&B verzorgen, laatste keer hier eten met vrienden, laatste keer tijd met onze kinderen, kleinkinderen en ouders op deze plek. Daar zit ook zeker rouw doorheen en tegelijk ook hierin met blijdschap een vooruitzien naar wat God gaat doen.

Op 21 juni hebben we in onze gemeente in Deventer een zegen gekregen. Wat zijn we dankbaar dat we op deze manier weg mogen gaan en dat onze gemeente achter ons staat. Een prachtige preek ook over God die onze Waymaker is en dat we in vertrouwen met Hem onderweg mogen zijn. Gods weg is de beste en leidt naar redding, groei en bestemming voor je leven. Vraag God welke stappen je moet zetten om in je bestemming te wandelen. Bemoedigend om dat tijdens deze dienst mee te krijgen.

In de afgelopen weken hebben mijn ouders bij ons gelogeerd. Bijzonder kostbaar om met elkaar dit proces door te gaan en samen af te kunnen ronden zowel voor hen als voor ons.

Toen was het toch echt zover en kwam afgelopen zaterdag, 27 juni de verhuiswagen. Eerst onze hond Jules naar een vriendin gebracht en met Spaanse temperaturen en geweldige hulp weer van familie en vrienden werd de vrachtwagen geladen die met onze spullen richting het zuiden is vertrokken. We hebben echt mega veel werk verzet met elkaar.

Ondanks dat Janneke met hun bedrijfsbus vol -tig keer naar de kringloop is gereden, bleef er nog voldoende over wat richting het zuiden gaat en ben ik verbaasd (of verbijsterd 😂) wat een mens kan verzamelen en dan nog de vraag hoe we het allemaal in Spanje een plekje gaan geven. Nou ja, stap voor stap maar. Dit is gedaan en uitpakken wordt weer een nieuw hoofdstuk.

Nu is ons huis leeg, alle meubels zijn al onderweg naar Spanje en het voelt als een déjà vu toen we dit huis 15 jaar geleden kregen en hier aan het klussen waren om hier te gaan wonen. We mogen deze dagen kampeerspullen gebruiken van vrienden en kunnen zo in alle rust met elkaar hier afsluiten. Heerlijk wandelen en alles een beetje laten zakken. Een periode tussen twee seizoenen in. We hebben gemerkt dat we stap-voor-stap hierheen zijn gegroeid en bijzonder om te zien hoe alles in elkaar past.

Gisteren, 28 juni hebben we nog met Klaas Jelle en Jennie geluncht en aansluitend met elkaar gebeden en deze plek weer aan God teruggegeven en elkaar gezegend. Toen we destijds dit huis kregen hebben we het aan God opgedragen en uitgesproken dat het Zijn plek is en dat we het ook zo willen gebruiken en nu geven we het weer terug en is de cirkel weer rond. Mooi!

Nu even een rustige dag temidden van de afgelopen hectiek en dan morgen, 30 juni zal de overdracht zijn en komen een paar lieve vrienden uit de buurt ons uitzwaaien.

Aansluitend logeren we nog een paar nachtjes bij Wim en Janneke om van daaruit de laatste regeldingen te doen en gaan dan op 4 juli vertrekken, met een vol hart, richting Spanje.

En terwijl we afscheid nemen van deze plek, weten we één ding zeker: de God die hier altijd voor ons heeft gezorgd, zal ook in Spanje onze Schuilplaats zijn ❤️.

Dank voor al jullie meeleven, meelezen en lieve berichtjes!

Ons volgende blog zal vanuit Spanje zijn 😊

Adiós y hasta luego,

Ronald en Ellen