Lieve allemaal,

Deze keer nemen we jullie graag weer mee in een stukje van ons dagelijks leven hier en de dingen waar we mee te maken hebben.

Zoals we in Vorden dingen gingen afsluiten voor de laatste keer komen er hier steeds meer ‘voor de eerste keer’-momenten. Bijvoorbeeld naar de kapper. Ronald vond al snel een herenkapper, geweldig geknipt, 10 euro por favor 😍.

Voor mij had het iets meer voeten in aarde. Ik had in het dorp rondgevraagd voor een goede kapsalon. Een afspraak maken was nog niet makkelijk dus reden we erheen zodat ze mijn gezicht kon zien. Dan is alles heel snel geregeld. En ja hoor, op de afgesproken dag stond ik net voor 9 uur bij de salon. Niemand te bekennen, salon gesloten. Heb ik het dan verkeerd begrepen? Eens even op internet kijken of ik iets kan vinden. Niets, geen openingstijden, geen website. Hmmm, dan toch maar gewoon even wachten.

Om 9.10 uur kwam er iemand aanrijden van wie ik vermoedde dat zij de kapster was en ja hoor, de salon ging open. Mijn geplande afspraak van 9 uur werd dus wat later. Al snel liep de kapsalon vol met Spaanse dames bij wie er niet één boven mijn schouders uitkwam. In Nederland ben ik qua lengte toch gewoon doorsnee maar hier kom ik uit het land der reuzen en is de standaardopmerking dat ik zo lang ben 😂.

Op meerdere vlakken was dit bezoek een stevige uitdaging. Ik heb een hekel aan de smalle straatjes om doorheen te rijden en nog een grotere hekel om een parkeerplek te zoeken. Ronald had me helemaal uitgelegd hoe ik er moest komen en waar ik kon parkeren. Dat lukte gelukkig. In de salon werd full-speed Spaans gesproken maar zolang ze niet allemaal door elkaar heen spraken ging het best goed. Tussendoor hoorde ik nog even dat ze blij waren dat ik uit NL kwam omdat die hier bekend staan als dat ze met de bevolking verbinden en de taal goed leren. En passant werd nog even verteld dat ze van Engelsen niets moesten weten. Toch maar fijn dat we uit NL komen dan….

Het was gelukt om er te komen alleen waren we vergeten dat ik ook nog terug moest. Daar begon de volgende uitdaging. Maps stuurde me dwars door het dorp, ik had werkelijk geen flauw idee waar ik was. Smalle straatjes waarin, mocht je al richtingsgevoel hebben, compleet zou verdwalen en een voetganger zijn buik moet inhouden zodat je erlangs kunt. Ja, Ronald rijdt daar alsof het gewoon een doorgaande weg is terwijl je aan beide kant de muur kunt raken. Ik volg braaf de routeplanner maar o wee als die het mis heeft. Dat gebeurde in mijn geval dus.

In een éénrichtingsstraatje waar ik blijkbaar niet mocht rijden werd ik aangesproken (of eigenlijk aan geschreeuwd): es prohibo señora oftewel het is verboden. Oohhh sorry mevrouw, dat had ik niet gezien. En dan bergje af, ik kan jullie vertellen dat het zweet op mijn rug stond en onderaan jawel, daar wilden precies 2 auto’s ‘mijn’ steegje in. Wat was ik op dat moment blij met mijn Nederlandse nummerbord. Beter even lijken op een buitenlandse dombo op dat moment en dan doe ik vooral even onnozel: ik nie weet nie. En ja toen kwam er een moment waarop ik met mijn nieuwe bolide die nog geen 8000 km heeft gereden, een bocht moest maken. En ook nog een scherpe bocht ook. Je raadt het waarschijnlijk al: behoorlijk schade over de hele zijkant van mijn auto 🚗. Met geen mogelijkheid kon ik door de bocht komen. Meerdere mensen stonden te kijken hoe ik aan het stunten was en als Ronald op dat moment naast me had gezeten denk ik dat hij naar me gekeken had alsof ik net mijn rijbewijs had gehaald. Ja, ja, 36 jaar schadevrij in NL en hier in Spanje voor de 2^e keer in 2 weken een lelijke schade. Gelukkig aan dezelfde kant van de auto, dat scheelt….😩

Toen ik thuiskwam rolden de tranen over mijn wangen en manlief was zo attent om mij te bemoedigen en hij zei: geeft niet hoor lieverd, we laten de auto voorlopig nog niet maken want dan kun je eerst nog even oefenen om hier de bochten te nemen 😲. Schat, dank je wel voor je geniaaaaaale idee 👌🤣.

Ondertussen zitten we hier qua temperatuur nog middenin de zomer en momenteel missen we de herfst, de gekleurde blaadjes, de paddenstoelen en heerlijk de oven aan waaruit herfstgeuren komen. Maarja als het nog ruim 30 graden is…… 😎

Wat bovendien wonderlijk is om te merken dat toen we nog in NL woonden keken we in dit seizoen uit naar nog even zon voordat het winter zou worden. Nu merken we het omgekeerd. Door de langdurige warmte verlangen we naar kou, vallende blaadjes, de kleuren en geuren van het bos en bakken…. 🍂🌻🍄🍰. Wat kan een mens toch wonderlijk reageren.

Onverwachts kwam afgelopen weekend onze oudste dochter Esther met de 2 jongste kids 2 nachtjes als verrassing voor Ronalds verjaardag komend weekend. Wat een feest, echt heerlijk om ze weer te zien en wát hebben we met elkaar genoten 💕.

In El Refugio hebben we mooie ontmoetingen met diverse nationaliteiten. De afwisseling is fijn. Mensen uit onze gemeente in Granada waarmee we mooie ontmoetingen hebben en ook hier uit het dorp nodigen we mensen uit bij ons thuis. Dat is hier minder gebruikelijk omdat Spanjaarden elkaar vaak in een café treffen. Wij nodigen hen bij ons thuis uit voor de lunch (ongeveer half 3) of voor de merienda (ongeveer tussen 5 en 8 uur). Fijn om ook hier weer mensen te leren kennen en ook mooi om zo te taal te oefenen.

Zo kon het ook gebeuren dat we een vrouw uit het dorp hadden uitgenodigd voor de merienda. Rond 5 uur zou ze komen. Lekkere hapjes klaargemaakt maar niemand kwam. Na een uur nog niet, na 2 uur nog niet. Geappt, appje gelezen, geen reactie 😱. Wat is het fijn dat ik dit soort situaties aan mijn vraagbaak en taaldocente Violeta kan vragen. Ze zei: het is niet normaal maar gebeurt helaas wel vaak. Ik citeer haar eigen woorden: ‘mijn tip: dit soort mensen is onbetrouwbaar dus skip ze’ 😲.

Een beetje mildheid mag denk ik wel. Tenslotte zijn Ronald en ik voor de mensen hier vreemdelingen en bij sommigen merken we daarin ook een stuk voorzichtigheid. Wat zijn dat voor rare buitenlanders….

Toen ik deze zelfde vrouw een paar dagen later tegenkwam en vroeg hoe het ging en dat ik ongerust was omdat ze niet geantwoord had zei ze: jaaaaa het was warm. Oh ja, joooohhhhh, je meent het 😎. Wát een reden om niets te laten horen….

Diverse mensen uit het dorp zijn hier nu geweest. Echt mooi ook. We hadden al eerder gehoord dat als Spanjaarden bij jou thuiskomen dat je dan moet zorgen dat je hele huis op orde is en dat je hen dan alles moet laten zien. Elke ruimte en ook je badkamer en toilet. Hiermee communiceer je: ik heb niets te verbergen, kijk maar. Zo gezegd, zo gedaan en wat wordt dát op prijs gesteld. Het opent gelijk deuren in de gesprekken en we zijn ook bij locals hier uit het dorp thuis uitgenodigd voor de merienda.

In deze ontmoetingen horen we ook veel over de geschiedenis en wat er speelt hier in de omgeving. We hebben een leuke klik met een ouder echtpaar die hier vandaan komen en deels hier in het dorp wonen en deels in Barcelona. Ik ontmoette ze steeds op mijn wandeling ’s morgens vroeg met Jules. Deze ontmoetingen zijn ook een hele fijne mogelijkheid om de taal te goed te oefenen want mensen praten full-speed Spaans en dan moeten we soms echt alle zeilen bijzetten om het te verstaan. Ook horen we veel tips zoals bij wie we het beste onze groenten kunnen kopen in het dorp en de beste olijfolie. Niet in de winkel maar rechtstreeks bij de boer en onbespoten. Echt geweldig ❤️.

Intussen leren we steeds ietsje meer van de cultuur kennen, ook minder mooie kanten. Zoals ik al eerder geschreven heb, zitten we volop in het jachtseizoen. Rondom ons zijn in de weekenden jagers en honden die in het buitengebied jagen op konijnen, fazanten, wilde zwijnen 🐗🐰. Tijdens de ontmoetingen met dorpelingen bij ons thuis horen we ook wat meer achtergrond. Jagers die vaak wreed omgaan met hun honden en als de jacht voorbij is en een hond die, naar de mening van de baas, niet voldoende wild heeft gevangen wordt gewoon gedumpt en moet het zelf maar uitzoeken. Heel wat families hier uit het dorp hebben door de jaren heen één of meerdere honden in huis genomen die hier los rondlopen omdat ze anders zullen verhongeren. En we luisteren naar de verhalen…… 🐕

Met de taallessen zijn we, soms wisselend, een aantal uren per dag zoet. We proberen dit zo consequent mogelijk te doen en soms even een dagje niet. Zelf heb ik jaren geleden al Spaanse lessen gevolgd en daar kan ik nu op doorborduren. Violeta leert mij tussen de lessen door veel over de cultuur en ook uitdrukkingen zijn erg leuk om te leren. Het is heel fijn dat ik me verstaanbaar kan maken en ik leer dagelijks nieuwe woorden bij in situaties die ik nooit eerder bij de hand heb gehad 😊

Thuis leren we de liedjes uit de kerk en ook de nieuwe woorden die daarin voorkomen. Mooi om zo te oefenen en onze woordenschat ook uit te breiden.

De woorden die Ronald door de jaren heen als eerste leerde waren: siësta, fiësta, cerrado, no funciona, oftewel rust, feest, gesloten en het werkt niet. Tja, die realiteit kruist nu ook regelmatig onze weg en stoten we soms onze neus met onze noord Europese mentaliteit, de Spaanse ziel haalt zijn schouders op bij iets wat niet werkt en zegt: mañana oftewel het komt wel en als ze zeggen mañana mañana dan komt het nooit…..😱.

Zo ook op een dag was het plan dat ik boodschappen ging doen bij de Lidl. Aangekomen bleek deze gesloten en kwamen Ronalds eerste Spaanse woorden bij me bovendrijven: fiësta en cerrado. Een heilige maagd bleek jarig te zijn dus voldoende reden om alles te sluiten. En dan te bedenken dat er nogal wat heiligen zijn 😍. Laten we het erop houden dat we nog heel veel moeten leren….

Een beetje lang verhaal weer maar we vonden het leuk om jullie ook een inkijkje te geven in ons gewone dagelijkse leven.

Dank weer voor het lezen, jullie meeleven en lieve berichtjes, daar genieten we van ❤️.

Veel liefs,

Ronald en Ellen