Maar denk nu niet meer aan wat Ik vroeger heb gedaan. Let op, Ik ga nieuwe dingen doen! Nu gaan die beginnen! Let goed op! Ik zal een weg maken in de woestijn. Ik zal rivieren maken in de wildernis. Jesaja 43: 18 en 19

Deze tekst uit de Bijbel is dit jaar regelmatig teruggekomen. Nou een woestijn is het hier zeker en gestage regen is keihard nodig en we kijken uit naar hoe deze belofte ook hier in Spanje zal gaan doorbreken.

De afgelopen periode stond bij ons in het teken van een beetje bijkomen van de hectiek van de afgelopen maanden. Heerlijk om hiervoor tijd te nemen.

Als we kijken in de Bijbel dan neemt Jezus ook rust. Hij trekt zich terug op een eenzame en stille plek en Hij vindt rust in de ontmoeting met Zijn Vader. Zo hebben wij ook onze rustperiode gebruikt. Tijd om bij onze Hemelse Vader te zijn, heerlijk lezen, wat extra slapen en gewoon even opladen.

Daarnaast hadden we 5 dagen ingepland voor gebed en vasten. Door de jaren heen is het bij ons een levensstijl geworden en zetten we regelmatig tijd hiervoor apart. Bij vasten kies je ervoor om je eten te laten staan dus je lichaam wordt zwakker. Het bijzondere eraan is dat je hoofd helderder wordt.

Wat bijzonder is met vasten is dat God altijd éérst dingen in ons eigen leven laat zien die we moeten opruimen. Vaak ontvang ik richting door stil te zijn, te lezen of bijvoorbeeld een mooie Bijbelstudie te luisteren, Ronald ook maar daarnaast ontvangt hij ook vaak richting door dromen of woorden en spreekt God ook heel regelmatig onder de morgen. En het is altijd raak….

Dat vinden wij het bijzondere van een periode van vasten, het werkt als een grote schoonmaak in ons leven en dat is belangrijk. Helemaal niet in het spectaculaire maar vaak merken we in de ‘kleine’ dingen dat dingen veranderen en doorbreken. We mogen groeien in een dieper besef dat onze Hemelse Vader echt voor ons zorgt in alles.

Eén van de dingen die bij ons beiden in deze dagen steeds terugkwam was de aanmoediging om gewoon aan de gang te gaan met de opdracht die Jezus geeft in de bijbel in Mattheus 28: vertel het evangelie (het goede nieuws en de hoop die Jezus geeft), genees zieken, doop mensen en bevrijd hen die gebonden zijn door demonen.

Daarvoor moesten we echt wel even een hobbel over. Het kost altijd iets van onszelf, we moeten uit onze comfortzone, ons spreken is nog niet vloeiend, enz. enz. In elk geval waren er wel 1000 excuses te bedenken maar we besloten om het gewoon te gaan doen.

We hebben er samen voor gebeden dat God ons de woorden in de mond zou leggen en besloten om op straat maar gewoon met mensen in gesprek te gaan.

We zijn naar Jaen (de hoofdstad van de provincie) gegaan, naar een stadspark. En wát een mooie ontmoetingen hebben we gehad. Prachtige gesprekken waarin mensen een stukje van hun hart deelden en waar we ook bijna voor iedereen mochten bidden. En alles in het Spaans, want Engels wordt hier niet gesproken. Er waren zelfs mensen die ons bedankten dat we hen aangesproken hadden. Ontroerend gewoon.

In onze tuin is er een geweldige oogst waarvan we jullie de foto’s niet willen onthouden: tomaten, aubergine, paprika, vijgen, druiven, pruimen, kweeperen, perziken, amandelen, granaatappels. Daar genieten we dagelijks van.

Ook mooi om te delen: we hadden gebeden tegen het ongedierte hier. Onder andere veel wespen onder de zonnepanelen en deze week hoorde Ronald boven ineens het gekwetter van een grote groep Bijeneters. In een grote zwerm zaten ze op het dak zich tegoed te doen aan de wespen waardoor de populatie wespen decimeerde en we nog nauwelijks een wesp zien.

Iets waar we ook achter kwamen is dat het zuiden van Spanje voor een groot deel jachtgebied is. Zo ook waar wij wonen, middenin jachtgebied en in de praktijk komen we erachter dat dit betekent dat op zaterdag en zondagmorgen wordt gejaagd.

In Vorden werd ook regelmatig gejaagd maar daar merkten wijzelf eigenlijk weinig van. Zo kon het gebeuren dat op een vroege zondagochtend waar ik met Jules aan het wandelen was ineens dichtbij 3 schoten klonken en kwamen een aantal jachthonden op ons afgestoven. Jager schrok, ik schrok…. snel kijken… gelukkig Jules loopt nog rond… een kort commando van de baas en de jachthonden draaiden om.

Dat is dan wel even een moment om te realiseren dat het toch wel een beetje anders is hier. Intussen heb ik Jules voor het uitlaten uitgedost als kerstboom met allerlei gekleurde knipperende lichtjes die allemaal zeggen: ‘even opletten jagers, ik ben geen prooi dus niet schieten por favor ….’ 😊.

Dit is ook het seizoen waarin het langzamerhand iets afkoelt en we proberen de warmte van buiten binnen te houden. Overdag tikt de thermometer gerust nog de 40 graden aan maar de nachten worden wat koeler en in de ochtend dragen we nu meestal tot een uurtje of 10 een vest.

Huizen zijn hier niet geïsoleerd of verwarmd en dan is het heerlijk om in de ochtend buiten lekker op te warmen. In de loop van de ochtend wordt het dan weer te warm om buiten te zijn en gaan we weer naar binnen. Als er koele nachten zijn zetten we vanaf eind van de middag in huis lekker alles open om de warmte naar binnen te laten stromen zodat het de volgende ochtend binnen aangenaam is.

Dingen waar we aan moeten wennen zijn er ook. Vooral wat betreft tijd. Daar waar we gewend waren om dingen even te regelen lopen we hier aan tegen het feit dat de molens trager lopen.

Daarbij zijn de afstanden heel anders. Even boodschappen doen of dingen regelen is er niet bij en kost algauw een paar uur tot een halve dag of soms nog langer doordat de afstanden heel anders zijn.

We leren steeds meer loslaten, we hebben het toch niet in de hand en elke keer dat we iets hebben kunnen regelen voelt dan als een feestje. Iemand zei eens: als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. Zo ongeveer inderdaad 🤣.

Het voordeel van emigreren is dat veel ‘zekerheden’ die voor ons vanzelfsprekend waren, zijn weggevallen. Meer en meer leren we om alleen op God te vertrouwen.

In de afgelopen periode heb ik gemerkt dat we, zeker onbewust, door ons overgereguleerde systeem gewend waren om daarop te kunnen terugvallen. Toen dat wegviel was dat heel onwerkelijk. Ineens zitten we in een land waar dingen niet zo goed geregeld zijn.

Gek om te merken wat dit naar boven brengt. Juist ja…. angst, en dat is niet ok dus belangrijk om in de ogen te zien en mee af te rekenen. Nu naar verloop van weken geeft het ontspanning en leren we meer en meer loslaten en God te vertrouwen dat Hij voor ons zorgt.

We voelen ons steeds meer thuis in onze kerkelijke gemeente in Granada. Soms zijn er diensten bij die we moeilijker verstaan en andere diensten verstaan we bijna alles. Als mensen plat spreken wordt het moeilijk maar als ze mooi Spaans spreken is het super leuk. De liedjes zijn prachtig en door de weeks klinken die in ons huis om ze te oefenen. In de kerk worden ze soms gezongen met een flamenco-achtige touch. Heel mooi!

We leren stap voor stap en krijgen ook mooie contacten. Ook in ons dorp krijgen we steeds meer contact. We leren stapje voor stapje om voor alles tijd te nemen. Gaan we wandelen met Jules, trek er maar gerust een half uur tot een uur langer voor uit want mensen nemen ááállle tijd om te praten. En nee…. je rijdt niet gewoon met de auto langs en zwaait, je stopt natuurlijk….. 😊.

Daarbij is het natuurlijk heel fijn om zo dagelijks de taal te oefenen. We nodigen mensen bij ons thuis uit (zeer on-Spaans), we eten met mensen en we delen ons leven. We horen wat er speelt hier in ons dorp en in de omgeving en willen het licht van Jezus hier laten schijnen.

Waar we ook aan moeten wennen is het vinden van een nieuw ritme. In NL werden we automatisch heel vroeg wakker, hier zijn we onder de ochtend nog diep in slaap en worden dan door de wekker gewekt. Ik kan mij niet heugen dat we in NL een wekker nodig hadden maar de warmte doet iets met je lijf blijkbaar.

Daarbij grijpen we nogal eens mis. Autosleutels…. verdwenen; zonnebril…. waar lag die ook alweer??? Pfffftt dat is echt wennen en we oefenen met nieuwe vaste plekjes wat dus nogal eens misgaat 😊.

Dan de regeldingen, onze registratiebewijzen, papierwinkels. Opvallend dat we bij de meest simpele dingen onze paspoort moeten laten zien. Die heb ik dus nu maar standaard mee in de tas want van tevoren weet je het nooit. Gaan we naar de winkel om, in onze ogen iets simpels te kopen, dan komt ineens de vraag: pasaporte? Euhhh, wat zegt u? Pasaporte? Waarom in vredesnaam? Dan kijken ze je waterig aan: jaaaaa señora, zo hoort het nou eenmaal 😂. Het begint te wennen 😍.

Heel veel uren besteden we per dag aan het leren van de taal. Ik (Ellen) heb gelukkig een goede basis en kan prima uit de voeten, 3x per week online les en tegelijk zitten we in een gebied waar ze plat Andaluz praten en is er nog heeeeeel erg veel te leren. Ronald heeft vanaf oktober les maar is al uren per dag bezig om zich in de taal te verdiepen en (werk)woorden en vervoegingen te leren. Het is ook echt leuk om steeds dieper in een taal te kruipen want door de taal leren we ook de cultuur beter kennen.

Wat ons ook opvalt is hoe ze hier met ouderen omgaan. Het respect voor ouderen is hier bijzonder groot. Ik weet niet of dat overal in Spanje zo is maar in het gebied waar wij wonen wordt heel goed voor ouderen gezorgd en worden ze ook overal bij betrokken. Vaak wonen volwassen kinderen bij hun ouders in en zijn er 3 generaties in één huis. Bijzonder om te zien, daar waar in NL veel respect haast verdwenen is zijn we hier heel blij mee en kunnen we deze dingen ook echt omarmen.

We willen jullie graag bedanken voor alle lieve berichtjes! Ze worden door ons allemaal met plezier gelezen en geluisterd. En duurt het even voordat je antwoordt krijgt…… geen zorgen, het komt zodra we hier de mogelijkheid hebben 💕.

Vinden jullie het leuk om ons te komen bezoeken dan zijn jullie natuurlijk van harte welkom! Stuur ons gerust een berichtje!

Veel liefs weer,

Ronald en Ellen