Lieve allemaal,

Na de overdracht van ons huis hebben we heerlijke dagen bij Wim en Janneke  gehad waar we voor vertrek elkaar aan onze Hemelse Vader hebben opgedragen en zijn we op 8 juli in  Spanje aangekomen. Onder de Spaanse zon met ook Spaanse temperaturen van 42 graden. Daarbij een af en toe uitvallende airco van de auto (waarvoor we veel hebben gebeden 😊) en ik denk dat jullie kunnen inschatten dat we dankbaar waren dat we aangekomen waren.

Peter en Ank wachten ons op met enthousiaste verhalen en wat ligt alles er prachtig bij. Wát een kado om zo aan te komen na ruim 1 jaar en te zien hoe alles hier vorm heeft gekregen en er geweldig goed voor alles is gezorgd. Ze verwelkomden ons met heerlijke Paella en we hebben genoten van alle verhalen. Geweldig om elkaar te ontmoeten en alles te horen en te zien.

De volgende dag hebben we voor hun vertrek elkaar eerst gezegend en ontvingen Ronald en ik van Peter en Ank een prachtig gezongen Ierse zegenbede:

May the road rise to meet you,
May the wind be always at your back.
May the sun shine warm upon your face,
The rains fall soft upon your fields.
And until we meet again,
May God hold you in the palm of His hand

Wat een kado om zo uit elkaar te gaan. Prachtig!

Daarna gingen zij al vroeg onderweg weer terug naar NL. In de afgelopen maanden hadden zij al geholpen om op meerdere plekken meubels die aan vervanging toe waren uit het huis te halen en vast weg te brengen. Wij hadden besloten dat we na hun vertrek even een rondje door het huis zouden doen om te zien wat er allemaal weg kon. Aangezien er een vrachtwagen vol met spullen deze kant op zou komen was dit niet overbodig 😊. Veel van de meubels waren aan vervanging toe en het verhuisbedrijf had toegezegd dat zij alles wat weg kon zouden meenemen als wij zouden zorgen dat het buiten klaar zou staan. Dat was niet tegen dovemans oren gezegd dus een dag na aankomst waren wij bezig om alles wat weg kon uit huis te halen en klaar te zetten. Tja, we zaten nog heerlijk in de verhuismodus 😊.

De volgende dag kwamen Maarten en Nelleke vanuit Granada en hebben we gezellig met elkaar geluncht. ’s Avond kwam het verhuisbedrijf de eerste lichtingen lossen. We hadden gebeden voor koelere dagen en wat waren we dankbaar dat het maar 33 graden was. Een heerlijke temperatuur om te verhuizen. De mannen hebben gezorgd dat alles op de juiste plek kwam en toen kwamen alle dozen…………………… 😊

Lieve help, wat hebben we een hoop spullen verzameld in de loop van de jaren en dan nog te bedenken dat Janneke met -tig bussen van de zaak naar de kringloop is gereden en dat er ook nog heel veel naar het grof vuil is gebracht… Toen alles hier helemaal vol stond was het wel even imponerend maar zoals met alles moet je maar gewoon bij het begin beginnen. De mannen hadden gelukkig de dozen per ruimte neergezet en toen begon stap voor stap het grote uitpakken. Doos voor doos, en weer één en weer één en nog één, er leek geen einde aan te komen. Bijzonder genoeg heeft bijna alles een plek gekregen en ook nog een mooie plek ook. De prachtige kledingkast die in De Schuilplaats stond paste op 2 cm na precies, de spiegel die we van Ronalds moeder hadden gekregen paste precies en zo kan ik nog wel even doorgaan. Wauw! De meubels komen mooi uit en zo fijn om vertrouwde dingen om ons heen te hebben, dat helpt om hier te landen.

De maandag na aankomst gingen we naar het gemeentehuis om ons in te schrijven en deze inschrijving is nu helemaal rond. We zijn nu dus officieel Spaanse ingezetenen. Omdat we hadden gelezen dat je in Spanje je hond moest inschrijven bij het gemeentehuis vroegen we hiernaar bij de receptie. Ronald bleef beneden wachten met Jules en de betreffende señora stuurde mij naar boven waar ik geholpen zou worden door iemand die alles wist over het inschrijven van honden. Tja…. Daar ging ik met mijn beste Spaans… Hij vertelde waar ik allemaal aan moest voldoen. Ik moest me eerst melden bij de politie van Jaén voor een bepaalde licentie, daarna naar de dierenarts voor weer een andere licentie en zo volgenden er nog 8 stappen waar ik licenties moest hebben om Jules hier te mogen hebben. Na ongeveer 20 minuten zei ik: maar meneer, zoiets heb ik nog nooit gehoord, waarom heb ik zoveel licenties nodig. Nou mevrouw, was het antwoord, u heeft een gevaarlijke hond en daarom heeft u al deze licenties nodig. Ik vertelde hem dat onze hond met onze kleinkinderen speelt en rustig ligt te midden van prikkels en dat hij geen gevaarlijke hond is. Hij vroeg wat voor hond we dan hadden en opende een website van de Spaanse overheid waarop staat welke honden dit proces moeten doorlopen en hij vroeg mij of mijn hond hieronder viel. Nee meneer, die valt niet onder deze rassen. Ooohhh mevrouw, maar wat doet u hier dan? Tja meneer, de señora van de receptie heeft mij gezegd dat ik me bij u moest melden om mijn hond in te schrijven. Hierop volgde een druk telefoongesprek en zei hij: u kunt naar huis gaan hoor en deze procedure is niet nodig. Pfffff, dank U Heer!

Intussen zijn onze dochter Deborah en schoonzoon Ruben ook hier aangekomen met de kinderen. Heerlijk om ze hier te hebben en tussendoor ruimen we nog steeds dingen op van de verhuizing. Dagelijks komen we ook verrassingen tegen van dingen die beheerdersechtparen hier hebben gerealiseerd. Wat een kado hoe zij hier voor alles hebben gezorgd!

Intussen heeft Ellen haar Spaanse lessen weer opgepakt en heeft 3 x per week conversatieles waar de grammatica direct in de praktijk wordt toegepast. Violeta is een geweldige lerares en we praten samen over alle dagelijkse dingen. Voor mij een kado om op deze manier les te krijgen. Ronald gaat vanaf september fulltime taalschool volgen en de komende maanden zullen we gebruiken om onze weg te vinden in de maatschappij, alles goed te regelen rondom de emigratie en ook zelf hier te landen zodat we vanuit rust dingen kunnen gaan oppakken.

Vanuit NL hadden we voor onze auto een tijdelijk kenteken gekregen voor de export van onze auto om deze in Spanje in te kunnen schrijven. Wat echt bijzonder was, was dat we op de dag van inschrijving in het gemeentehuis ook direct onze auto konden laten keuren. Het was een ritje van 200 km maar dan heb je ook wat. Ok, dan ben je er nog niet want het bleek dat we de officiële toezegging nodig hadden dat we echt inwoners hier waren geworden dus dat betekende wachten………

Onze auto mocht niet meer rijden want op de exportkentekens was hij maar 2 weken verzekerd en zodoende zaten we bijna 2 weken zonder auto. Zo blij dat Deborah en Ruben na 9 dagen kwamen zodat we weer boodschappen konden doen want met winkels op 10 km afstand is lopen een beetje ver….. 😊.

En ja hoor, zomaar ineens (dat is natuurlijk niet zo want we hebben er met elkaar voor gebeden 😊), kregen we alle papieren binnen en kregen we een Spaans kentekennummer toegekend wat we gelijk konden laten maken.

Onze Nederlandse identiteit wordt stukje bij beetje afgepeld maar gelukkig zijn we hemelburgers en maakt het niet uit waar we wonen. Wat zijn we dankbaar aangezien we van meerdere mensen hadden gehoord dat dit proces heel erg lang kan duren. Wij vonden 2 weken al lang maar voor Spaanse begrippen was dit dus kort. Dank U Heer!

Zo zaten we van de week op een avond met Deborah en Ruben wat te drinken. De kleinkinderen lagen al op bed en ineens roken we rook en werd het grijs van de rook door de bosbranden. Dat is dan wel echt even een moment dat we ons realiseren hoe kwetsbaar we zijn als mensen. Al eerder hebben we hier bij ons huis met brand te maken gehad en ook met een overstroming en in beide situaties hebben we gezien hoe God ingreep en Zijn engelen stuurde om ons te beschermen. Tja, als we ons realiseren dat we ook te maken hebben met een tegenstander die niets liever wil dan mensen kapot maken en vernietigen dan helpt dat in hoe we ernaar kijken. Was het dan niet scary? Zeker wel! We hebben onze gebedsgroep en een aantal vrienden gevraagd om met ons mee te bidden voor bescherming en zelf hebben we met z’n vieren ook gebeden voor een engelenwacht rondom ons en God gedankt voor Zijn bescherming voor ons, de mensen in dit gebied en in het land. Daarna zijn we heerlijk gaan slapen in het vertrouwen dat God over ons waakt.

Leuke weetjes: wisten jullie dat onze plek geografisch gezien onder Ierland ligt maar wel in dezelfde tijdzone? Dat maakt dat het ’s morgens een stuk later licht is dan in NL.

Jules, onze hond, en Chica, onze poes (ze verwijdert muizen, ratten, konijnen, slangen, kakkerlakken wat echt hard nodig is) zijn nog geen vriendjes maar per dag gaat het beter en zijn ze meer en meer bij elkaar in de buurt 😊.

We willen jullie bedanken voor alle lieve berichtjes. We lopen achter in het beantwoorden omdat we zoveel berichten krijgen maar weet dat we alles lezen en luisteren en dat we er heel erg blij mee zijn. Dus ook al horen jullie (nog) niets, we zijn er super blij mee dus ga er vooral mee door😊.

We wensen ook jullie allemaal een hele mooie en goede vakantieperiode waarin jullie heerlijk tot rust mogen komen!

Veel liefs,

Ronald en Ellen